مهمترین نکته‌ای که در این آیه به ذهن می‌رسد این است که سعی کنیم با تکیه بر باور به خدا، نگاه مثبت به زندگی را هم برای خود و هم برای اطرافیانمان جدی کنیم. اینکه انسان فقط نعمتهای خدا را بازگو کند یعنی:
اگر خدا، خداست پس هر چیزی [از خدا] به ما می‌رسد نعمت است، حتی اگر سختی باشد؛ زیرا خدا برای ما بد نمی‌خواهد، پس در هر سختی نعمت و گشایشی هست. (إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرا؛ سوره انشراح، آیات 5-6).
هر نعمتی به ما می‌رسد از جانب خدا ببینیم. (وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّه، سوره نحل، آیه 53) پس خدا به ما توجه دارد و ما را در عالم رها نکرده است.
گاهی ما به خاطر مزیت‌هایی که داریم فخرفروشی می‌کنیم؛ اما اگر هر نعمتی به من می‌رسد از جانب خدا بدانم، پس جایی برای مغرور شدن و فخرفروشی و منت گذاشتن بر این و آن نمی‌ماند.
بیان اینکه این وضعیت خوبی که برای من رخ داده، نعمت خداست، خودش نوعی شکرگذاری و قدردانی از نعمت است.
هر واقعه‌ای که برای من رخ می‌دهد، حتی اگر ناخوشایند باشد، من فقط نعمت بودنش را می‌بینم و فقط همین را نزد این و آن مطرح می‌کنم؛ پس یاد می‌گیرم فقط خوبی‌ها را ببینم و خوبی‌ها را در جهان بگسترم. به قول حافظ:
به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست
برخی از نکاتی که دیگران فرستادند:
پر شدی پر کن.
بازگو کردن نعمتهای خدا از سیره و سنت پیامبر اکرم (ص) است.
کلمه «فحدث» اشاره داره به ولایت امیر المومنین... نعمت بهت دادم پس نعمت را بروز بده (اشاره به پیامبر)