تعبیر «رب البیت» (که منظور همان «رب البیت الحرام» است) در مقام عبادت در بسیاری از ادعیه آمده که فقط چند نمونه از آنها تقدیم می‌شود:
۱) مستحب است که انسان نمازش را با هفت تکبیر آغاز کند. درباره دعاهایی که بین این تکبیرات مستحب است، از امام صادق (ع) روایت شده است:
هنگامی که می‌خواهی نماز را شروع کنی، دستانت را بلند کن، سپس آنها را به طور کامل باز کن. سپس سه تکبیر بگو. سپس بگو:
«اللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ الْحَقُّ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي ذَنْبِي إِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ: خدایا تنها تو پادشاه برحق هستی، جز تو معبودی نیست، منزهی تو! من به خودم ستم کرده‌ام، پس گناهم را ببخش، زیرا جز تو کسی گناهان را نمی‌بخشد.»
سپس دو تکبیر بگو. سپس بگو:
لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ وَ الْخَيْرُ فِي يَدَيْكَ وَ الشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ وَ الْمَهْدِيُّ مَنْ هَدَيْتَ لَا مَلْجَأَ مِنْكَ إِلَّا إِلَيْكَ سُبْحَانَكَ وَ حَنَانَيْكَ تَبَارَكْتَ وَ تَعَالَيْتَ سُبْحَانَكَ رَبَّ الْبَيْتِ؛ من به درگاهت آمدم! خیر در دستان توست و شر راهی به سوی تو ندارد. هدایت‌یافته کسی است که تو هدایت کرده‌ای، جز تو پناهگاهی نیست، منزهی تو و بسیار مهربان! مبارک و بلندمرتبه‌ای، منزهی تو ای رب البیت.
سپس دو تکبیر بگو. سپس بگو:
وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ عَالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهَادَةِ حَنِيفاً مُسْلِماً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ ... إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ لا شَرِيكَ لَهُ وَ بِذلِكَ أُمِرْتُ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ: روى خود را متوجه نمودم به سوى كسى كه آسمانها و زمين را پديد آورده» عالم به نهان و آشکار است «حق‌گرایانه» و در حالی که تسلیمم «و من از مشرکان نیستم» (انعام/۷۴) «در حقيقت، نماز من و [ساير] عبادات من و زندگى من و مرگ من، براى خدا، پروردگار جهانيان است؛ او را شريكى نيست، و بر اين دستور يافتهام، و من نخستين کسی هستم که تسلیمم.» (انعام/۱۶۲-163).
سپس از شیطان رجیم [به خدا] پناه ببر و سپس سوره حمد را شروع کن.
الكافي، ج3، ص310
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ:
إِذَا افْتَتَحْتَ الصَّلَاةَ فَارْفَعْ كَفَّيْكَ ثُمَّ ابْسُطْهُمَا بَسْطاً ثُمَّ كَبِّرْ ثَلَاثَ تَكْبِيرَاتٍ.
ثُمَّ قُلِ: اللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ الْحَقُّ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي ذَنْبِي إِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ.
ثُمَّ تُكَبِّرُ تَكْبِيرَتَيْنِ ثُمَّ قُلْ: لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ وَ الْخَيْرُ فِي يَدَيْكَ وَ الشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ وَ الْمَهْدِيُّ مَنْ هَدَيْتَ لَا مَلْجَأَ مِنْكَ إِلَّا إِلَيْكَ سُبْحَانَكَ وَ حَنَانَيْكَ تَبَارَكْتَ وَ تَعَالَيْتَ سُبْحَانَكَ رَبَّ الْبَيْتِ.
ثُمَّ تُكَبِّرُ تَكْبِيرَتَيْنِ ثُمَّ تَقُولُ: وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ عَالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهَادَةِ حَنِيفاً مُسْلِماً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ ... إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ لا شَرِيكَ لَهُ وَ بِذلِكَ أُمِرْتُ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ.
ثُمَّ تَعَوَّذْ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ. ثُمَّ اقْرَأْ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ.
۲) الف. روایت شده که پیامبر اکرم ص در قنوت نماز وتر این دعا را می‌خواندند:
اللَّهُمَّ اهْدِنِي فِيمَنْ هَدَيْتَ وَ عَافِنِي فِيمَنْ عَافَيْتَ وَ تَوَلَّنِي فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ وَ بَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ وَ قِنِي شَرَّ مَا قَضَيْتَ فَإِنَّكَ تَقْضِي وَ لَا يُقْضَى عَلَيْكَ سُبْحَانَكَ رَبِّ الْبَيْتِ أَسْتَغْفِرُكَ وَ أَتُوبُ إِلَيْكَ وَ أُومِنُ بِكَ وَ أَتَوَكَّلُ عَلَيْكَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِكَ يَا رَحِيمُ: خدایا! مرا در میان کسانی که هدایت کردی هدایت فرما؛ و مرا در میان کسانی که عافیت بخشیدی عافیت ببخش؛ و سرپرستی مرا در میان کسانی که سرپرستی‌شان را عهده‌دار شدی عهده‌دار شو؛ و در آنچه عطا فرمودی به من برکت بده و از بدی آنچه مقدر فرمودی مرا حفظ کن؛ همانا تو هستی که حکم می‌رانی و بر تو حکمی رانده نشود؛ تو منزهی ای رب البیت؛ از تو طلب مغفرت می‌کنم و به سوی تو بازمی‌گردم و به تو ایمان می‌آورم و بر تو توکل می‌کنم که هیچ حول و قوه‌ای جز به تو نیست ای رحیم.
من لا يحضره الفقيه، ج1، ص487؛ المقنعة، ص128
كَانَ النَّبِيُّ ص يَقُولُ فِي قُنُوتِ الْوَتْرِ:
اللَّهُمَّ اهْدِنِي فِيمَنْ هَدَيْتَ وَ عَافِنِي فِيمَنْ عَافَيْتَ وَ تَوَلَّنِي فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ وَ بَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ وَ قِنِي شَرَّ مَا قَضَيْتَ فَإِنَّكَ تَقْضِي وَ لَا يُقْضَى عَلَيْكَ سُبْحَانَكَ رَبِّ الْبَيْتِ أَسْتَغْفِرُكَ وَ أَتُوبُ إِلَيْكَ وَ أُومِنُ بِكَ وَ أَتَوَكَّلُ عَلَيْكَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِكَ يَا رَحِيمُ.
ب. این فراز به عنوان فرازی از دعاهایی که امام سجاد ع در نماز شبهایشان می‌خواندند با اندک تفاوتی نیز روایت شده است؛ بدین صورت که بعد از عبارت فَإِنَّكَ تَقْضِي وَ لَا يُقْضَى عَلَيْكَ (همانا تو هستی که حکم می‌رانی و بر تو حکمی رانده نشود) این عبارت را دارد که:
إِنَّهُ لَا يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ وَ لَا يَعِزُّ مَنْ عَادَيْتَ تَبَارَكْتَ وَ تَعَالَيْتَ سُبْحَانَكَ يَا رَبَّ الْبَيْتِ الْحَرَام: همانا ذلیل نشود آنکه تو سرپرستی‌اش را عهده‌دار شوی و عزت نیابد کسی که با تو دشمنی کند؛ مبارک و متعالی هستی، منزهی ای رب بیت‌الحرام...
سپس وارد فرازهای بعدی دعا می‌شود.
مصباح المتهجد، ج1، ص134-135
وَ كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ع يُصَلِّي أَمَامَ صَلَاةِ اللَّيْلِ رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ يَقْرَأُ فِيهِمَا بِ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ فِي الْأُولَى وَ فِي الثَّانِيَةِ بِ قُلْ يا آیها الْكافِرُونَ وَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ بِالتَّكْبِيرِ وَ يَقُولُ: ... فَإِذَا سَلَّمَ كَبَّرَ ثَلَاثاً ثُمَّ يَقُولُ:
اللَّهُمَّ اهْدِنِي فِيمَنْ هَدَيْتَ وَ عَافِنِي فِيمَنْ عَافَيْتَ وَ تَوَلَّنِي فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ وَ بَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ وَ قِنِي شَرَّ مَا قَضَيْتَ إِنَّكَ تَقْضِي وَ لَا يُقْضَى عَلَيْكَ إِنَّهُ لَا يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ وَ لَا يَعِزُّ مَنْ عَادَيْتَ تَبَارَكْتَ وَ تَعَالَيْتَ سُبْحَانَكَ يَا رَبَّ الْبَيْتِ الْحَرَام ...۱
۳) از امام صادق ع از پدرشان روایت شده است که امیرالمومنین ع علیه خوارج دعا می‌کردند و در دعایشان چنین می‌فرمودند:
«اللَّهُمَّ رَبَّ الْبَيْتِ الْمَعْمُورِ، وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ، وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ، وَ الْكِتَابِ الْمَسْطُورِ. أَسْأَلُكَ الظَّفَرَ عَلَى هَؤُلَاءِ الَّذِينَ نَبَذُوا كِتَابَكَ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ، وَ فَارَقُوا أُمَّةَ أَحْمَدَ عَلَيْهِ السَّلَامُ [وَ] عَتَوْا عَلَيْكَ: خدایا: ای پروردگار بیت‌المعمور و سقف برافراشته و دریای خروشان و کتاب نوشته‌شده؛ از تو می‌خواهم پیروز شدن بر اینان که کتاب تو را پشت سرشان انداختند و از امت احمد -که سلام خدا بر او باد- جدا شدند و بر او سرکشی کردند.
قرب الإسناد، ص12
حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ مُسْلِمٍ قَالَ: حَدَّثَنِي مَسْعَدَةُ بْنُ صَدَقَةَ قَالَ: حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ:
أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلَامُ كَانَ يَدْعُو عَلَى الْخَوَارِجِ فَيَقُولُ فِي دُعَائِهِ:
«اللَّهُمَّ رَبَّ الْبَيْتِ الْمَعْمُورِ، وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ، وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ، وَ الْكِتَابِ الْمَسْطُورِ. أَسْأَلُكَ الظَّفَرَ عَلَى هَؤُلَاءِ الَّذِينَ نَبَذُوا كِتَابَكَ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ، وَ فَارَقُوا أُمَّةَ أَحْمَدَ عَلَيْهِ السَّلَامُ [وَ] عَتَوْا عَلَيْكَ».
۴) در فراز ۲۶ از دعای جوشن کبیر که این دعا از جانب پیامبر ص تعلیم داده شده، آمده است:
... يَا رَبَّ الْبَيْتِ الْحَرَامِ يَا رَبَّ الشَّهْرِ الْحَرَامِ يَا رَبَّ الْبَلَدِ الْحَرَامِ يَا رَبَّ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ يَا رَبَّ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ يَا رَبَّ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ يَا رَبَّ الْحِلِّ وَ الْحَرَامِ يَا رَبَّ النُّورِ وَ الظَّلَامِ يَا رَبَّ التَّحِيَّةِ وَ السَّلَامِ يَا رَبَّ الْقُدْرَةِ فِي الْأَنَام.
ای ربّ بیت الحرام، ای ربّ ماه حرام، ای ربّ سرزمین حرام، ای ربّ رکن و مقام، ای ربّ مشعر الحرام، ای ربّ مسجد الحرام، ای ربّ منطقه‌هایی که حرم نیست و منطقه حرم، ای ربّ نور و ظلمتها، ای ربّ تحیت و سلام، ای صاحب قدرت بر تمام مخلوقات.
البلد الأمين، ص404؛ المصباح للكفعمي، ص250
۵) ابراهیم بن ابی بلاد روایت کرده است که یکبار امام کاظم ع به من فرمودند: چگونه بر پیامبر سلام و صلوات می‌فرستی؟
گفتم: به همان صورتی که می‌شناسید و از شما روایت کرده‌ایم.
فرمودند: آیا نمی‌خواهی به تو بیاموزم چه چیزی از این بهتر است؟
گفتم: بفرمایید، جانم فدایتان.
پس در حالی که نشسته بودم، با خط خود برایم نوشتند و فرمودند:
وقتی بر سر قبر ایشان ایستادی بگو:
أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَ أَشْهَدُ [أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ] أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ خَاتَمُ النَّبِيِّينَ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ رِسَالاتِ رَبِّكَ وَ نَصَحْتَ لِأُمَّتِكَ وَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ رَبِّكَ وَ عَبَدْتَهُ حَتَّى أَتَاكَ الْيَقِينُ وَ أَدَّيْتَ الَّذِي عَلَيْكَ مِنَ الْحَقِّ.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ وَ نَجِيِّكَ [وَ نَجِيبِكَ] وَ أَمِينِكَ وَ صَفِيِّكَ وَ خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ أَفْضَلَ مَا صَلَّيْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَنْبِيَائِكَ وَ رُسُلِكَ اللَّهُمَّ سَلِّمْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا سَلَّمْتَ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ وَ امْنُنْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا مَنَنْتَ عَلى مُوسى وَ هارُونَ وَ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَ آلِ إِبْرَاهِيمَ إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَرَحَّمْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ.
اللَّهُمَّ رَبَّ الْبَيْتِ الْحَرَامِ وَ رَبَّ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ رَبَّ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ رَبَّ الْبَلَدِ الْحَرَامِ وَ رَبَّ الْحِلِّ وَ الْحَرَامِ وَ رَبَّ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بَلِّغْ رُوحَ نَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ ص مِنِّي السَّلَامَ.
گواهی می‌دهم که جز خدا هیچ معبودی نیست، یکتاست و هیچ شریکی ندارد و گواهی می‌دهم که محمد ص، بنده و پیامبر اوست و گواهی می‌دهم که تو محمد بن عبد الله هستی و گواهی می‌دهم که تو، خاتم پیامبرانی و گواهی می‌دهم که پیام‌های پروردگارت را به خوبی رسانده و نسبت به امتت خیرخواه بودی و در راه پروردگارت جهاد کردی و او را عبادت کردی تا زمانی که یقین به تو رسید، و آنچه بر عهده‌ات بود از حق را ادا کردی.
بارخدایا، بر محمد، بنده‌ات و پیامبرت، هم‌نجوایت، امینت و برگزیده‌ات از میان مخلوقتت، درود فرست برتر از هر درودی که بر هریک از انبیاء و رسولانت فرستاده‌ای. بارخدایا، بر محمد و آل محمد، سلام فرست همان‌گونه که بر نوح در میان عالمیان سلام فرستادی و بر محمد و آل محمد، منت بگذار همان طور که بر موسی و هارون منت نهادی، و بر محمد و آل محمد، برکت بخش، همان‌گونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم برکت بخشیدی. همانا تو ستایش‌شده و جلیل‌المقام هستی. بارخدایا، بر محمد و آل محمد درود فرست و بر محمد و آل محمد رحمت فرست.
بارخدایا، ای ربّ بیت الحرام، ای ربّ مسجد الحرام، ای ربّ رکن و مقام، ای ربّ ماه حرام، ای ربّ سرزمین‌های غیرحرم و حرم، ای ربّ مشعر الحرام، از جانب من به روح پیامبرت، محمد (ص) ارزانی‌دار سلام.
كامل الزيارات، ص17-18؛ كتاب المزار (للمفيد)، ص173
حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ أَبِيهِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِي الْبِلَادِ قَالَ:
قَالَ لِي أَبُو الْحَسَنِ ع: كَيْفَ تَقُولُ فِي التَّسْلِيمِ عَلَى النَّبِيِّ ص؟
قُلْتُ: الَّذِي تَعْرِفُهُ وَ رُوِّينَاهُ.
وَ قَالَ: أَ وَ لَا أُعَلِّمُكَ مَا هُوَ أَفْضَلُ مِنْ هَذَا؟
قُلْتُ: نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ.
فَكَتَبَ لِي وَ أَنَا قَاعِدٌ بِخَطِّهِ وَ قَرَأَهُ عَلَيَّ: إِذَا وَقَفْتَ عَلَى قَبْرِهِ ص فَقُلْ:
أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَ أَشْهَدُ [أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ] أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ خَاتَمُ النَّبِيِّينَ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ رِسَالاتِ رَبِّكَ وَ نَصَحْتَ لِأُمَّتِكَ وَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ رَبِّكَ وَ عَبَدْتَهُ حَتَّى أَتَاكَ الْيَقِينُ وَ أَدَّيْتَ الَّذِي عَلَيْكَ مِنَ الْحَقِّ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ وَ نَجِيِّكَ [وَ نَجِيبِكَ] وَ أَمِينِكَ وَ صَفِيِّكَ وَ خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ أَفْضَلَ مَا صَلَّيْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَنْبِيَائِكَ وَ رُسُلِكَ اللَّهُمَّ سَلِّمْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا سَلَّمْتَ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ وَ امْنُنْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا مَنَنْتَ عَلى مُوسى وَ هارُونَ وَ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَ آلِ إِبْرَاهِيمَ إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَرَحَّمْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اللَّهُمَّ رَبَّ الْبَيْتِ الْحَرَامِ وَ رَبَّ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ رَبَّ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ رَبَّ الْبَلَدِ الْحَرَامِ وَ رَبَّ الْحِلِّ وَ الْحَرَامِ وَ رَبَّ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بَلِّغْ رُوحَ نَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ ص مِنِّي السَّلَامَ.