حدیث۲ ذیل آیه ۴۴ و دو حدیث اول ذیل آیه ۴۶ و حدیث۲ ذیل آیه قبل می‌توانند بدین آیه هم مرتبط باشند. اما احادیث دیگر:
۱) درفرازی از خطبه امیرالمومنین ع که هفت روز بعد از شهادت رسول الله ص ایراد کردند و به خطبه وسیله معروف است و فرازهایی از آن قبلا گذشت۱ آمده است:
همانا من در میان شما، ای مردم، مانند هارون در میان قوم فرعون، مانند باب حطه [= دروازه توبه] در میان بنی اسرائیل، و مانند کشتی نوح در میان قوم نوح هستم...
الكافي، ج8، ص30
مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ مَعْمَرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عُكَايَةَ التَّمِيمِيِّ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ النَّضْرِ الْفِهْرِيِّ عَنْ أَبِي عَمْرٍو الْأَوْزَاعِيِّ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي جَعْفَرٍ ع ... قَالَ: ... إِنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ع خَطَبَ النَّاسَ بِالْمَدِينَةِ بَعْدَ سَبْعَةِ أَيَّامٍ مِنْ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ ذَلِكَ حِينَ فَرَغَ مِنْ جَمْعِ الْقُرْآنِ وَ تَأْلِيفِهِ فَقَال: ...
أَلَا وَ إِنِّي فِيكُمْ آیها النَّاسُ كَهَارُونَ فِي آلِ فِرْعَوْنَ وَ كَبَابِ حِطَّةٍ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ وَ كَسَفِينَةِ نُوحٍ فِي قَوْمِ نُوح ...
۲) الف. مفضل بن عمر روایت کرده است که سوالاتی درباره برخی آیات قرآن کریم از امام صادق (علیه السلام) پرسیده است که در فرازی از آن گفتگو آمده است:
گفتم: یا ابن رسول الله ص، از قول خداوند متعال که فرمود: «و آن را کلمه‌ای باقی در نسلش قرار داد» (زخرف/۲۸) برایم بگو.
فرمودند: منظورش امامت است که خداوند آن را تا روز قیامت در نسل حسین قرار داده است.
گفتم: یا ابن رسول الله ص، چگونه امامت در نسل امام حسین علیه السلام قرار گرفت و در نسل امام حسن علیه السلام قرار نگرفت، در حالی که هر دو فرزندان رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم، دو نوه او و دو سرور جوانان بهشت هستند؟
فرمودند: «موسی و هارون دو برادر بودند، هر دو نبی و رسول. خداوند نبوت را در صلب هارون قرار داد، نه موسی، و هیچ کس حق ندارد از خدا سوال کند که چرا این کار را کرده است. همچنین امامت، خلافتی از جانب خداوند عزوجل است و هیچ کس حق ندارد از او سوال کند که چرا آن را در صلب حسین قرار داد، نه حسن، زیرا خداوند در کارهایش حکیم است. «از او در مورد آنچه انجام می‌دهد سوال نشود و آنهایند که مورد سوال و بازخواست خواهند بود» (انبیاء/۲۳).
الخصال، ج1، ص 305؛ كمال الدين و تمام النعمة، ج2، ص359؛ مناقب آل أبي طالب عليهم السلام (لابن شهرآشوب)، ج4، ص46
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مُوسَى رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا حَمْزَةُ بْنُ الْقَاسِمِ الْعَلَوِيُّ الْعَبَّاسِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَالِكٍ الْكُوفِيُّ الْفَزَارِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ زَيْدٍ الزَّيَّاتُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ زِيَادٍ الْأَزْدِيُّ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع قَالَ:
...۲ قَالَ الْمُفَضَّلُ: فَقُلْتُ لَهُ: يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَأَخْبِرْنِي عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ «وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ».
قَالَ: يَعْنِي بِذَلِكَ الْإِمَامَةَ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي عَقِبِ الْحُسَيْنِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.
قَالَ: فَقُلْتُ لَهُ: يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَكَيْفَ صَارَتِ الْإِمَامَةُ فِي وُلْدِ الْحُسَيْنِ دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ ع وَ هُمَا جَمِيعاً وَلَدَا رَسُولِ اللَّهِ ص وَ سِبْطَاهُ وَ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ؟
فَقَالَ ع: إِنَّ مُوسَى وَ هَارُونَ كَانَا نَبِيَّيْنِ مُرْسَلَيْنِ أَخَوَيْنِ فَجَعَلَ اللَّهُ النُّبُوَّةَ فِي صُلْبِ هَارُونَ دُونَ صُلْبِ مُوسَى وَ لَمْ يَكُنْ لِأَحَدٍ أَنْ يَقُولَ لِمَ فَعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ وَ إِنَّ الْإِمَامَةَ خِلَافَةٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لَيْسَ لِأَحَدٍ أَنْ يَقُولَ لِمَ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي صُلْبِ الْحُسَيْنِ دُونَ صُلْبِ الْحَسَنِ لِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَكِيمُ فِي أَفْعَالِهِ «لا يُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَ هُمْ يُسْئَلُون».
ب. شبیه این گفتگو بین هشام بن سالم و امام صادق ع روایت شده بدین بیان که هشام روایت کرده که:
به امام صادق (علیه السلام) گفتم: آیا امام حسین علیه السلام برتر است یا امام حسن علیه السلام ؟
فرمودند: امام حسن ع از امام حسین ع برتر است.
گفتم: پس چگونه امامت پس از امام حسین ع به فرزندان او رسید و به فرزندان امام حسن ع نرسید؟
فرمودند: «خداوند تبارک و تعالی خواست که سنت موسی و هارون را در امام حسن و امام حسین علیهم السلام ادامه دهد. آیا نمی‌بینید که آنها در نبوت شریک بودند، همانطور که حسن ع و حسین ع در امامت شریک بودند؟ و خداوند عز و جل نبوت را در فرزندان هارون ع قرار داد و آن را در فرزندان موسی ع قرار نداد، با اینکه موسی ع از هارون ع برتر بود؟»
گفتم: آیا ممکن است در یک زمان دو امام وجود داشته باشد؟
فرمودند: نه، مگر اینکه یکی از آنها ساکت و پیرو دیگری باشد و دیگری ناطق و پیشوای دیگری. اما وجود دو امام ناطق در یک زمان غیرممکن است.
گفتم: آیا ممکن است بعد از امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) امامت در دو برادر قرار گیرد؟
فرمودند: نه، این میراثی در نسل امام حسین (علیه السلام) است، همانطور که خداوند متعال فرموده است: «و آن را کلمه‌ای باقی در نسلش قرار داد» (زخرف/۲۸) پس این میراثی در نسل‌های وی به نحو پیاپی خواهد بود تا روز قیامت.
كمال الدين و تمام النعمة، ج2، ص416
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ إِسْحَاقَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْهَمْدَانِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ قَالَ:
قُلْتُ لِلصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع: الْحَسَنُ أَفْضَلُ أَمِ الْحُسَيْنُ؟
فَقَالَ: الْحَسَنُ أَفْضَلُ مِنَ الْحُسَيْنِ.
قَالَ قُلْتُ: فَكَيْفَ صَارَتِ الْإِمَامَةُ مِنْ بَعْدِ الْحُسَيْنِ فِي عَقِبِهِ دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ؟
فَقَالَ: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَحَبَّ أَنْ يَجْعَلَ سُنَّةَ مُوسَى وَ هَارُونَ جَارِيَةً فِي الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ ع. أَلَا تَرَى أَنَّهُمَا كَانَا شَرِيكَيْنِ فِي النُّبُوَّةِ كَمَا كَانَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ شَرِيكَيْنِ فِي الْإِمَامَةِ وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَ النُّبُوَّةَ فِي وُلْدِ هَارُونَ وَ لَمْ يَجْعَلْهَا فِي وُلْدِ مُوسَى وَ إِنْ كَانَ مُوسَى أَفْضَلَ مِنْ هَارُونَ ع؟
قُلْتُ: فَهَلْ يَكُونُ إِمَامَانِ فِي وَقْتٍ وَاحِدٍ؟
قَالَ: لَا إِلَّا أَنْ يَكُونَ أَحَدُهُمَا صَامِتاً مَأْمُوماً لِصَاحِبِهِ وَ الْآخَرُ نَاطِقاً إِمَاماً لِصَاحِبِهِ. فَأَمَّا أَنْ يَكُونَا إِمَامَيْنِ نَاطِقَيْنِ فِي وَقْتٍ وَاحِدٍ فَلَا.
قُلْتُ: فَهَلْ تَكُونُ الْإِمَامَةُ فِي أَخَوَيْنِ بَعْدَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ ع؟
قَالَ: لَا إِنَّمَا هِيَ جَارِيَةٌ فِي عَقِبِ الْحُسَيْنِ ع كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ «وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ» ثُمَّ هِيَ جَارِيَةٌ فِي الْأَعْقَابِ وَ أَعْقَابِ الْأَعْقَابِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.
ج. در نقل دیگری شبیه این پرسش را عبدالله بن حسین از ربیع بن عبدالله می پرسد و وی شبیه پاسخ فوق را می‌دهد و حکایت این گفتگو نزد نزد امام صادق ع ذکر می‌شود و حضرت وی را بخاطر این تحلیل تحسین می‌کنند:
مناقب آل أبي طالب عليهم السلام (لابن شهرآشوب)، ج4، ص47
قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحُسَيْنِ إِنَّ الْإِمَامَةَ فِي وُلْدِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ لِأَنَّهُمَا سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ هُمَا فِي الْفَضْلِ سَوَاءٌ أَلَا إِنَّ لِلْحَسَنِ عَلَى الْحُسَيْنِ فَضْلًا بِالْكِبَرِ وَ التَّقْدِيمِ فَكَانَ الْوَاجِبُ أَنْ تَكُونَ الْإِمَامَةُ إِذاً فِي وُلْدِ الْأَفْضَلِ؟!
فَقَالَ الرَّبِيعُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ: إِنَّ مُوسَى وَ هَارُونَ كَانَا نَبِيَّيْنِ مُرْسَلَيْنِ وَ كَانَ مُوسَى أَكْبَرَ مِنْ هَارُونَ وَ أَفْضَلَ فَجَعَلَ اللَّهُ النُّبُوَّةَ فِي وُلْدِ هَارُونَ دُونَ وُلْدِ مُوسَى وَ كَذَلِكَ جَعَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الْإِمَامَةَ فِي وُلْدِ الْحُسَيْنِ دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ لِتَجْرِيَ فِي هَذِهِ سَنَنُ مَنْ قَبْلَهَا مِنَ الْأُمَمِ حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ فَبَلَغَ ذَلِكَ الصَّادِقَ ع فَقَالَ أَحْسَنْتَ يَا رَبِيعُ.