عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يُونُسَ عَنْ فُضَيْلِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ الْحَذَّاءِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ:
الْمُؤْمِنُ بَيْنَ مَخَافَتَيْنِ ذَنْبٍ قَدْ مَضَى لَا يَدْرِي مَا صَنَعَ اللَّهُ فِيهِ وَ عُمُرٍ قَدْ بَقِيَ لَا يَدْرِي مَا يَكْتَسِبُ فِيهِ مِنَ الْمَهَالِكِ فَهُوَ لَا يُصْبِحُ إِلَّا خَائِفاً وَ لَا يُصْلِحُهُ إِلَّا الْخَوْفُ.
اصول كافي، ج2، ص71
امام صادق ع فرمود:
مؤمن در ميان دو ترس و نگرانی است:
گناهى كه گذشته است، نمىداند كه خدا در مورد آن چه كرده است؟ [آن را بخشیده یا عقوبتش خواهد کرد]؛
و عمرى كه باقى مانده است، نمىداند كه چه مهالكى (گناهانى كه مايه هلاك او است) مرتكب مىشود
پس او شب را نگذراند جز ترسان، و اصلاحش نكند جز ترس [از خدا]