۱) محمد بن هارون تلعکبری (که شاگرد شیخ صدوق و استاد شیخ مفید بوده) کتاب دعایی به نام مجموع الدعوات دارد که فعلا به صورت نسخه خطی موجود است. آن گونه که مرحوم مجلسی نقل کرده، وی در آن کتاب دعایی از امیرالمومنین ع آورده ناظر به دفع کید دشمنان و مشتمل بر آیات فراوانی، . از آنجا که نه‌تنها در فرازهای مختلف این دعا بر اینکه خداوند کید دشمنان را به بیراهه بکشاند تأکید شده، بلکه فراز پایانی این دعا با اشاره به آیه محل بحث ما خاتمه می‌یابد کل آن دعا در ادامه (فراز به فراز همراه با ترجمه) تقدیم می‌شود.
[توجه: در اوایل دعا فرازهایی از آیات هست که در متن وجود ندارد؛ اما با توجه به اینکه قبل و بعد آن آیه در متن وجود دارد احتمال افتادگی از نسخه اصلی متن داده شد و لذا داخل کروشه اضافه شد]
مَجْمُوعُ الدَّعَوَاتِ، لِمُحَمَّدِ بْنِ هَارُونَ التَّلَّعُكْبَرِيِ، عُوذَةُ الْأَسْمَاءِ:
كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع إِذَا فَرَغَ مِنَ الِاسْتِغْفَارِ تَعَوَّذَ بِهَا فِي كُلِّ يَوْمٍ وَ تُعْرَفُ بِالْخَصْلَةِ:
محمد بن هارون تلعکبری در کتاب «مجموع الدعوات» (که فعلا فقط نسخه خطی آن موجود است) دعایی به نام «عوذة الاسماء» روایت کرده است که امیرالمومنین ع هر روز بعد از استغفار با آن به خدا پناه می‌برد، و به «خصلت» نیز معروف است. متن دعا چنین است:
أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِيعِ الْعَلِيمِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ وَ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ يَحْضُرُونِ.
به خداوند شنوای دانا پناه می‌برم از شر شیطان رجیم و به خدا پناه می‌برم از اینکه [شیاطین] نزد من حاضر شوند
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ.
به نام خداوند گسترده‌مهر مهرورز؛ ستايش خدا را كه پروردگار جهانيان است، گسترده‌مهر مهرورز، مالك و پادشاه روز جزا؛ تنها تو را مىپرستيم و تنها از تو یاری می‌جوييم؛ به راه راست ما را راهبر باش، راه آنهايى كه برخوردارشان كردهاى، همانان كه نه درخور خشماند و نه گمگشتگان. (سوره فاتحه)
اللَّهُمَّ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ لَا نَعْبُدُ سِوَاكَ وَ نَسْتَعِينُ بِكَ فَكَفَى بِكَ مُعِيناً وَ نَسْتَكْفِيكَ فَكَفَى بِكَ كَافِياً وَ أَمِيناً وَ نَعْتَصِمُ بِكَ فَكَفَى بِكَ عَاصِماً وَ ضَمِيناً وَ نَحْتَرِسُ بِكَ مِنْ أَعْدَائِنَا.
خدایا تنها تو را مىپرستيم و جز تو را نمی‌پرستیم و از تو یاری نمی‌جوييم پس به عنوان یاور ما را کفایت کن و از تو طلب کفایت می‌کنیم پس برای ما کفایت‌کننده و ایمنی‌بخش باش و به تو پناه می‌جوییم پس پناه و ضامن ما باش و از تو در برابر دشمنانمان حراست می‌خواهیم.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَ بِحَوْلِكَ يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ وَ بِقُوَّتِكَ يَا ذَا الْقُدْرَةِ وَ بِمَنْعِكَ يَا ذَا الْمَنَعَةِ وَ بِسُلْطَانِكَ يَا ذَا السُّلْطَانِ وَ بِكِفَايَتِكَ يَا ذَا الْكِفَايَةِ وَ أَسْتَتِرُ مِنْهُمْ بِكَلِمَاتِكَ وَ أَحْتَجِبُ مِنْهُمْ بِحِجَابِكَ
به نام خداوند گسترده‌مهر مهرورز؛ [پناه می‌برم] به حَول تو، ای صاحب جلالت و اکرام؛ و به قوت تو، ای صاحب قدرت؛ و به ممانعت تو، ای صاحب منع؛ و به سلطنت تو، ای صاحب سلطان؛ و به کفايت تو، ای صاحب کفايت، و با کلمات تو از آنان پنهان می‌شوم و با حجاب تو از آنها پنهان می‌مانم؛
وَ أَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ الَّتِي تَطْمَئِنُّ بِهَا قُلُوبُ أَوْلِيَائِكَ وَ تَحُولُ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ أَعْدَائِكَ بِمَشِيَّتِكَ،
و بر آنان آیات تو را تلاوت می‌کنم، همان آیاتی که دل‌های اولیایت بدان آرام می‌شود و به مشیت تو میان آنان و دشمنانت فاصله می‌اندازی؛
وَ أَقْرَأُ عَلَيْهِمْ:
و بر آنان می‌خوانم:
«خَتَمَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ عَلى سَمْعِهِمْ وَ عَلى أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ»
خداوند بر دلهاى آنان، و بر شنوايى ايشان مُهر نهاده و بر ديدگانشان پردهاى است و آنان را عذابى بزرگ است. (بقره/7)
«أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ؛ [مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِى اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَه] ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَكَهُمْ فِي ظُلُماتٍ لا يُبْصِرُونَ؛ صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَرْجِعُونَ؛ [أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّماءِ فيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ في آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ وَ اللَّهُ مُحيطٌ بِالْكافِرين]؛ يَكادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصارَهُمْ كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ وَ إِذا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قامُوا وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ»
آنان كسانی‌اند كه گمراهى را به [بهاى] هدايت خريدند، در نتيجه داد و ستدشان سودى نداد و هدايتيافته نبودند. [مَثَل آنان، همچون مَثَل كسانى است كه آتشى افروختند، و چون پيرامون آنان را روشنايى داد،] خدا نورشان را برد و در ميان تاريكيهايى كه نمىبينند رهايشان كرد. كرند، لالند، كورند بنا بر اين به راه نمىآيند. [يا چون كسانى كه در معرض] رگبارى از آسمان- كه در آن تاريكيها و رعد و برقى است- قرار گرفتهاند، از آذرخش و بيم مرگ، انگشتان خود را در گوشهايشان نهند، ولى خدا بر كافران احاطه دارد.] نزديك است كه برق، چشمانشان را بربايد هر گاه كه بر آنان روشنى بخشد، در آن گام زنند و چون راهشان را تاريك كند، بايستند و اگر خدا مىخواست شنوايى و بينايىشان را برمىگرفت. (بقره/۱۶-20)
«أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى وَ الْعَذابَ بِالْمَغْفِرَةِ»
آنان همان كسانى هستند كه گمراهى را به [بهاى] هدايت، و عذاب را به [ازاى] آمرزش خريدند. (بقره/۱۷۵)
«اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ»
خداوند ولیّ كسانى است كه ايمان آوردهاند، آنان را از تاريكيها به سوى روشنايى به در مىبرد. و كسانى كه كفر ورزيدهاند، اولیای‌شان طاغوتند، كه آنان را از روشنايى به سوى تاريكيها به در مىبرند. (بقره/۲۵۷)
«لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ»
از آنچه به دست آوردهاند، بهرهاى نمىبرند و خداوند، گروه كافران را هدايت نمىكند. (بقره/264)
«وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»
و خداوند قوم ستمكار را هدايت نمىكند. (بقره/258 و ...)
«وَ مَنْ يُضْلِلْ (الله)۱ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ؛ [وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْس] لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ»
و كسانى را كه [خداوند] گمراه نمايد، آنان خود زيانكارانند؛ [و در حقيقت، بسيارى از جنّيان و آدميان را براى دوزخ آفريدهايم؛ زیرا] دلهايى دارند كه با آن فهم نمىكنند، و چشمانى دارند كه با آنها نمىبينند، و گوشهايى دارند كه با آنها نمىشنوند. آنان همانند چهارپايان بلكه گمراهترند. آنها همان غافلماندگانند. (اعراف/178-179)
«وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هادِيَ لَهُ وَ يَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ»
هر كه را خداوند گمراه كند، براى او هيچ هدایتگری نيست، و آنان را در طغيانشان سرگردان وامىگذارد. (اعراف/186)
«وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى لا يَسْمَعُوا وَ تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ»
و اگر آنها را به هدايت فراخوانيد، نمىشنوند، و آنها را مىبينى كه به سوى تو مىنگرند در حالى كه نمىبينند. (اعراف/198)
«[ لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهادٌ] وَ مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ»
[براى آنها از جهنم بسترى است و] از بالای‌شان پوششهايی» (اعراف/۴۱)
«إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً عَمِينَ»
حقّا كه آنها گروهى كور[دل] بودند. (اعراف/۶۴)
«وَ بَيْنِهِمَا حِجَابٌ»
و ميان آن دو [گروه بهشتيان و دوزخيان] حجاب و حايلى است (اعراف/۴۶).
«صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَعْقِلُونَ»
كرند، لالند، كورند. آنان درنمىيابند. (بقره/171)
«وَ اللَّهُ أَرْكَسَهُمْ بِما كَسَبُوا أَ تُرِيدُونَ أَنْ تَهْدُوا مَنْ أَضَلَّ اللَّهُ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا»
خدا آنان را به [سزاى] آنچه انجام داده‌اند سرنگون كرده است. آيا مىخواهيد كسى را كه خدا در گمراهىاش وانهاده است به راه آوريد؟ و حال آنكه هر كه را خدا در گمراهىاش وانهد هرگز راهى براى او نخواهى يافت. (نساء/88)
«وَ قَوْلِهِمْ قُلُوبُنا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَيْها بِكُفْرِهِمْ»
و گفتارشان كه: «دلهاى ما در غلاف است» بلكه خدا به خاطر كفرشان بر دلهايشان مُهر زده است. (نساء/155)
اللَّهُمَّ يَا اللَّهُ يَا مَنْ لَا يَعْلَمُ أَيْنَ هُوَ وَ حَيْثُ هُوَ إِلَّا هُوَ يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ
بار خدایا، ای خدا، ای کسی که جز خودش نمی‌داند کجاست و از چه حیث است، ای صاحب جلالت و اکرام،
أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظِيمِ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَطْبَعَ عَلَى قُلُوبِ أَعْدَائِي أَنْ يُبْصِرُونِي وَ أَنْ تَحْرُسَنِي أَنْ يَفْقَهُونِي أَوْ يَمْكُرُوا بِي «فَإِنَّها مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ»
از تو با درخواست می‌کنم به حق اسم عظیمت که بر محمد و آل محمد درود فرستی و قلب دشمنانم را مُهر کنی که مرا نبینند، و مرا حفظ کنی که مرا بفهمند یا در حق من مکر کنند. «که همانا چهل سال بر آنان حرام شد، در حالی که در زمین سرگردان شوند.»
اللَّهُمَّ إِنِّي اسْتَجَرْتُ بِعِزَّتِكَ فَأَجِرْنِي وَ اعْتَصَمْتُ بِقُدْرَتِكَ فَاعْصِمْنِي وَ اسْتَتَرْتُ بِحِجَابِكَ فَاسْتُرْنِي وَ انْتَصَرْتُ بِكَ فَانْصُرْنِي وَ امْتَنَعْتُ بِقُوَّتِكَ فَامْنَعْ عَنِّي أَنْ يَصِلُوا إِلَيَّ أَوْ يَظْفَرُوا بِي أَوْ يُؤْذُونِي أَوْ يَظْهَرُوا عَلَيَّ أَوْ يَقْتُلُونِي
بار خدایا، به عزّتت پناه بردم، پس مرا پناه بده؛ به قدرتت چنگ زدم، پس مرا حفظ کن؛ به حجابت پنهان شدم، پس مرا بپوشان؛ از تو پیروز خواستم، پس به من پیروزی بخش؛ به قدرتم از تو ممانعت خواستم، پس مانع شو از اینکه به من برسند، یا بر من دست یابند، یا مرا آزار رسانند ، یا بر من چیره شوند، یا مرا به قتل رسانند.
يَا مَنْ إِلَيْهِ الْمُنْتَهَى بِالاسْمِ الَّذِي احْتَجَبْتَ بِهِ مِنْ خَلْقِكَ احْجُبْنِي مِنْ عَدُوِّي، وَ بِالاسْمِ الَّذِي امْتَنَعْتَ بِهِ أَنْ يُحَاطُ بِكَ عِلْماً حَيِّرْهُمْ عَنِّي، حَتَّى لَا يَلْقَوْنِي وَ لَا يَرَوْنِي وَ اضْرِبْ عَلَيْهِمْ سُرَادِقَ الظُّلْمَةِ وَ حُجُبَ الْحَيْرَةِ وَ كَآبَةَ الْغَمْرَةِ وَ ابْتَلِهِمْ بِالْبَلَاءِ وَ اخْسَأْهُمْ وَ أَعْمِهِمْ وَ اجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَبَابٍ وَ أَوْهِنْ أَمْرَهُمْ وَ اجْعَلْ سَعْيَهُمْ فِي خُسْرَانٍ وَ طَلَبَهُمْ فِي خِذْلَانٍ «قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ أَخَذَ اللَّهُ سَمْعَكُمْ وَ أَبْصارَكُمْ وَ خَتَمَ عَلى قُلُوبِكُمْ مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِهِ.
ای کسی که همه به سوی تو بازمی‌گردند، به نامی که با آن از مخلوقت خود پنهان شدی، مرا از دشمنم پنهان کن؛ و به نامی که با آن مانع شدی که بر تو احاطه علمی پیدا کنند، آنها را در [گرداب] سردرگمی از من دور کن، به گونه‌ای که نه مرا بیابند و نه ببینند؛ و بر آنها خیمه‌های ظلمت، و پرده‌های سردرگمی و غم‌های پوشاننده بزن؛ و به بلاء مبتلاشان کن و آنها را از بین ببر و نابینا کن و نیرنگشان را در تباهی قرار بده و کارشان را سست ساز و تلاششان را در زیان و طلبشان را در ناکامی قرار بده. «بگو: به نظر شما، اگر خدا شنوايى شما و ديدگانتان را بگيرد و بر دلهايتان مُهر نَهَد، آيا غير از خدا كدام معبودى است كه آن را به شما بازپس دهد؟» (انعام/46).
اللَّهُمَّ بِعِزَّتِكَ وَ قُدْرَتِكَ وَ عَظَمَتِكَ وَ قُوَّتِكَ وَ بِاسْمِكَ وَ تَمَكُّنِكَ وَ سُلْطَانِكَ وَ مَكَانِكَ وَ حِجَابِكَ وَ جَلَالِكَ وَ عُلُوِّكَ وَ ارْتِفَاعِكَ وَ دُنُوِّكَ وَ قَهْرِكَ وَ مُلْكِكَ وَ جُودِكَ وَ كَرَمِكَ
بار خدایا، به عزّتت، قدرتت، عظمتت، قوتت، به نامت، استیلایت، سلطنتت، جایگاهت، حجابت، جلالت، علوّت، بلندمرتبگی‌ات، نزدیکی‌ات، غلبه‌ات، مُلک‌ات، بخشندگی و کرامتت.
صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ خُذْ عَنِّي أَسْمَاعَ مَنْ يُرِيدُنِي بِسُوءٍ فَلَا يَسْمَعُوا لِي حِسّاً
وَ غَشِّ عَنِّي أَبْصَارَ مَنْ يَرْمُقُنِي فَلَا يَرَوْا لِي شَخْصاً
وَ اخْتِمْ عَلَى قُلُوبِ مَنْ يُفَكِّرُ فِيَّ حَتَّى لَا يَخْطُرَ لِي فِي قُلُوبِهِمْ ذِكْرٌ
وَ أَخْرِسْ أَلْسِنَتَهُمْ عَنِّي حَتَّى لَا يَنْطِقُوا
وَ اغْلُلْ أَيْدِيَهُمْ حَتَّى لَا يَصِلُوا إِلَيَّ بِسُوءٍ أَبَداً
وَ قَيِّدْ أَرْجُلَهُمْ حَتَّى لَا يَقِفُوا لِي أَثَراً أَبَداً
وَ أَنْسِهِمْ ذِكْرِي حَتَّى لَا يَعْرِفُوا لِي خَبَراً أَبَداً وَ لَا يَرَوْا لِي مَنْظَراً أَبَداً
بر محمد و آل محمد درود فرست و بخاط من بگیر شنوایی هر کسی که قصد بدی در حق من دارد، تا کمترین مطلبی را از من نشنوند؛
و بینایی هر کسی که به من چشم طمع دارد را تار کن، تا هیچ چیزی از من نبینند؛
و بر دل‌های هر کسی که در مورد من اندیشه می‌کند مهر بزن، تا هیچ یادی از من در دل‌هایشان نیاید؛
و زبان‌هایشان را در مورد من خاموش کن، تا سخنی نگویند؛
و دست‌هایشان را ببند، تا هیچ وقت بدی‌ای به من نرسانند؛
و پاهایشان را زنجیر کن، تا هیچ وقت دنبال من راه نیفتند؛
و مرا از یادشان ببر، تا هیچ خبری از من ندانند و هیچ منظره‌ای از من نبینند.
بِحَقِّ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ
به حقّی اینکه جز تو هیچ معبودی نیست، ای رحمان، ای رحیم، ای حیّ، ای قیوم
«وَ مَنْ يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْإِيمانِ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِيلِ»
و هر كس كفر را با ايمان عوض كند، مسلماً از راه درست گمراه شده است. (بقره/108)
اللَّهُمَّ بِحَقِّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَضْلِلْ عَنِّي مَنْ يُرِيدُنِي بِسُوءٍ حَتَّى لَا يَلْقَوْنِي، يَا شَدِيدَ الْقُوَى
بار خدایا، به حقّ بسم الله الرحمن الرحیم، بر محمد و آل محمد درود فرست و هر کسی که قصد بدی در حق من دارد، گمراهش کن تا مرا نیابند، ای بسیار توانمند!
«وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ» عَلِمْنَا يَا رَبَّنَا وَ آمَنَّا وَ صَدَّقْنَا فَحُلْ بِحَقِّكَ عَلَى نَفْسِكَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ أَعْدَائِنَا وَ مَنْ يَطْلُبُنَا وَ اصْرِفْ قُلُوبَهُمْ عَنَّا وَ اطْبَعْ عَلَيْهَا أَنْ يَفْقَهُونَا وَ اغْلُلْ أَيْدِيَهُمْ أَنْ يُؤْذُونَا وَ أَعْمِ أَبْصَارَهُمْ أَنْ يَرَوْنَا؛ يَا ذَا الْعِزَّةِ وَ السُّلْطَانِ وَ الْكِبْرِيَاءِ وَ الْإِحْسَانِ يَا حَنَّانُ يَا مَنَّانُ
«و بدانيد كه خدا ميان آدمى و دلش حايل مىگردد» (انفال/24) پروردگارا، ما دانستیم و ایمان آوردیم و تصدیق کردیم، پس به حقّ خودت، میان ما و دشمنانمان و هر کس ما را طلب می‌کند، حایل شو، و دل‌هایشان را از ما منصرف کن، و بر آنها مهر بزن از اینکه ما را بفهمند، و دست‌هایشان را ببند از اینکه به ما آسیب برسانند، و چشمانشان را کور کن از اینکه ما را ببینند، ای صاحب عزّت و سلطنت و کبریایی و احسان، ای بسیار مهربان، ای که منّت‌هایت برما فراوان است.
«وَ طُبِعَ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ» وَ عَلَى آذَانِهِمْ «فَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ» «كَذلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى قُلُوبِ الْكافِرِينَ»
«و بر دل‌هایشان مهر زده شده است، پس نمی‌فهمند» (توبه/۸۷) و بر گوش‌هایشان، پس نمی‌شنوند. «اینگونه خدا بر دل‌های کافران مهر می‌زند.» (اعراف/۱۰۱)
اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ الْعَظِيمِ وَ مُلْكِكَ الْأَوَّلِ الْقَدِيمِ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اطْبَعْ عَلَى قُلُوبِ كُلِّ مَنْ يُرِيدُنِي بِسُوءٍ، وَ أَسْأَلُكَ أَنْ تَسُدَّ آذَانَهُمْ وَ تَطْمِسَ عَلَى أَعْيُنِهِمْ
بار خدایا، به اسم عظیم و مُلک اول و دیرینه‌ات، بر محمد و آل محمد درود فرست و بر قلب هر کسی که قصد بدی در حق من دارد مهر بزن و از تو درخواست می‌کنم که گوش‌هایشان را بپوشانی و چشمانشان را تار کنی.
«وَ فَرِيقاً حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلالَةُ إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّياطِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ»
و گروهى گمراهى بر آنان ثابت شده است، همانا آنان شياطين را به جاى خدا، اولیاء [خود] گرفتهاند و مىپندارند كه راهيافتگانند. (اعراف/30)
اللَّهُمَّ يَا مَنْ لَا يُعْجِزُهُ شَيْءٌ أَرَادَهُ وَ لَا يَحُولُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَهُ حَائِلٌ وَ لَا يَمْنَعُهُ مَانِعٌ وَ لَا يَفُوتُهُ شَيْءٌ طَلَبَهُ أَوْ أَحَبَّهُ، خُذْ بِقُلُوبِ مَنْ يُرِيدُنَا بِسُوءٍ وَ ارْدُدْهُمْ عَنْ مَطْلَبِنَا وَ غَشِ أَبْصَارَهُمْ وَ عَمِّ عَلَيْهِمْ مَسْلَكَنَا وَ صُكَّ أَسْمَاعَهُمْ وَ أَخِفَّ عَنْهُمْ حِسَّنَا وَ اكْفِنَا أَمْرَ كُلِّ مَنْ يُرِيدُنَا بِسُوءٍ
بار خدایا، ای کسی که هیچ چیز مانع از خواسته‌اش نیست و هیچ حایلی بین او و خواسته‌اش قرار نمی‌گیرد و هیچ مانعی او را باز ندارد و هیچ چیزی که طلب کند یا دوست بدارد، از دسترس او خارج نشود، قلوب کسانی که قصد بدی در حق ما دارند را بگیر و آنها را از اینکه درصددما برآیند بازگردان و چشمانشان را تار کن و آنها را از [درک] مسیر ما کور کن و گوش‌هایشان را ببند و حس ما را از آنها کم کن و ما را از امر هر کسی که قصد بدی در حق ما دارد، کفایت کن.
يَا «رَفِيعَ الدَّرَجَاتِ» يَا «ذَا الْعَرْشِ» يَا مَنْ «يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ» أَلْقِ عَلَيْنَا سِتْراً مِنْ سَتْرِكَ وَ عِزّاً مِنْ نَصْرِكَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ
ای «بالابرنده درجات»، ای «صاحب عرش»، ای که «روح را از امر خویش به هر كس از بندگانش كه خواهد مىفرستد» (غافر/۱۵)، بر ما پوششی از پوششت و عزتی از نصرتت بفرست، ای پروردگار جهانیان.
«حَتَّى إِذا جاءَتْهُمْ رُسُلُنا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قالُوا أَيْنَ ما كُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالُوا ضَلُّوا عَنَّا» اللَّهُمَّ فَلَا تُضِلَّنَا وَ أَضْلِلْ عَنَّا مَنْ يُرِيدُنَا بِسُوءٍ. يَا ذَا النِّعَمِ الَّتِي لَا تُحْصَى «قالَتْ أُخْراهُمْ لِأُولاهُمْ رَبَّنا هؤُلاءِ أَضَلُّونا». اللَّهُمَّ كَمَا فَتَنْتَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْتِنْ بَعْضَ أَعْدَائِنَا بِبَعْضٍ وَ اشْغَلْهُمْ عَنَّا حَتَّى يَكُونُوا عَنَّا وَ عَنْ مَسْلَكِنَا ضَالِّينَ آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ
«تا آن گاه كه فرستادگان ما به سراغشان رفتند كه جانشان بستانند، گفتند: آنچه غير از خدا مىخوانديد كجاست؟ گفتند: از ما گم شدند.» (اعراف/۳۷) بار خدایا، پس ما را گمراه نکن و هر کسی که قصد بدی در حق ما دارد را از ما گم کن. ای صاحب نعمتهای بی‌شمار، «پيروانشان درباره پيشوايانشان مىگويند: پروردگارا، اينان ما را گمراه كردند» (اعراف/۳۸). بار خدایا، همان‌گونه که برخی از آنها را به فتنه برخی دیگر مبتلا کردی، بر محمد و آل محمد درود فرست دشمنان ما را به فتنه‌های همدیگر مبتلا کن، و آنها را از مشغول بدار تا اینکه از ما و از راه ما گمراه شوند. آمین، ای پروردگار جهانیان.
«قَدْ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ»
به راستى كه [آنان] به خويشتن زيان زدند، و آنچه را به دروغ مىساختند از كف دادند. (اعراف/53)
«وَ طُبِعَ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ»
«و بر دل‌هایشان مهر زده شده است، پس نمی‌فهمند» (توبه/۸۷)
«وَ ظَلَّلْنا عَلَيْهِمُ الْغَمامَ» اللَّهُمَّ يَا مَنْ ظَلَّلَ عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ الْغَمَامَ بِقُدْرَتِهِ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ ظَلِّلْ عَلَيْنَا غَمَاماً مِنْ سِتْرِكَ الْحَصِينِ وَ عِزّاً مِنْ جُودِكَ الْمَكِينِ يَحُولُ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ أَعْدَائِنَا يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
«و ابر را بر فراز آنان سايبان كردیم» (اعراف/۱۶۰) بار خدایا، ای کسی که با قدرت خود، ابر را بر بنی اسرائیل سایبان کرد، بر محمد و آل محمد درود فرست و بر ما ابری از پوشش نفوذناپذیرت و عزتی از بخشندگیِ پرمکنت خود سایبان کن که میان ما و دشمنانمان حایل شود، ای مهربان‌ترین مهربانان.
«وَ مَنْ يُرِدْ اللَّهُ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّما يَصَّعَّدُ فِي السَّماءِ»
«و كسى را كه بخواهد گمراه سازد سينهاش را به شدت تنگ مىكند كه گويى به زحمت در آسمان رو به بالا مىرود» (انعام/۱۲۵)
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَضْلِلْ عَنَّا مَنْ يُرِيدُنَا بِسُوءٍ وَ ضَيِّقْ صُدُورَهُمْ عَنْ مَطْلَبِنَا وَ أَهْوِ أَفْئِدَتَهُمْ عَنْ لِقَائِنَا وَ أَلْقِ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ عَنِ اتِّبَاعِنَا وَ أَغْشِ عَلَى أَعْيُنِهِمْ أَنْ يَرَوْنَا
بار خدایا، بر محمد و آل محمد درود فرست و هر کسی که قصد بدی در حق ما دارد را گمراه کن و سینه‌هایشان را از اینکه درصدد ما برآیند تنگ کن و از [ترس] دیدار ما دل‌هایشان را خالی کن و در دل‌هایشان ترس بیفکن از اینکه بخواهند دبنال ما راه افتند و چشمانشان را تار کن از اینکه ما را ببینند.
يَا لَطِيفُ يَا خَبِيرُ يَا مَنْ يُغْشِي اللَّيْلَ وَ النَّهَارَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ غَشِّ عَنَّا أَبْصَارَ أَعْدَائِنَا أَنْ يَرَوْنَا وَ اطْبَعْ عَلَى قُلُوبِهِمْ أَنْ يَفْقَهُونَا وَ عَلَى آذَانِهِمْ أَنْ يَسْمَعُوا، يَا مَنْ حَمَى أَهْلَ الْجَنَّةِ أَنْ يَسْمَعُوا حَسِيسَ أَهْلِ النَّارِ يَا مَلِكُ يَا غَفَّارُ
ای لطیف، ای خبیر، ای کسی که شب را بر روز و روز را بر شب می‌پوشاند، بر محمد و آل محمد درود فرست و بینایی دشمنانمان را تار کن از اینکه ما را ببینند و بر قلب‌هایشان مهر بزن از اینکه ما را بفهمند و بر گوش‌هایشان از اینکه بشنوند. ای کسی که اهل بهشت را از شنیدن هیاهوی اهل آتش حفظ کردی. ای پادشاه، ای بسیار آمرزنده.
«وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ»
و هر كه را خدا گمراه گرداند برايش راهبرى نيست. (رعد/۳۳؛ زمر/۲۳ و 36؛ غافر/۳۳)
«أُولئِكَ فِي ضَلالٍ بَعِيدٍ»
آنان در گمراهى دور و درازى هستند. (ابراهیم/3)
«وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَ يَفْعَلُ اللَّهُ ما يَشاءُ»
و خداوند ستمگران را گمراه گرداند و خدا هر چه بخواهد انجام مىدهد. (ابراهیم/27)
«لا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ وَ أَفْئِدَتُهُمْ هَواءٌ»
ه و چشم بر هم نمىزنند و [از وحشت] دلهايشان خالی است. (ابراهیم/43)
«لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ»
به جان تو سوگند، كه آنان در مستى خود سرگردان بودند. (حجر/72)
بِحَقِّ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِيِّينَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ وَ آلِهِ وَ اكْفِنَا كُلَّ مَحْذُورٍ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
به حقّ محمد، خاتم پیامبران، بر محمد پیامبر و خاندانش درود فرست و ما را از هر خطر در امان بدار، ای مهربان‌ترین مهربانان.
يَا مَنْ كَفَى مُحَمَّداً الْمُسْتَهْزِءِينَ!
يَا مَنْ كَفَى نُوحاً وَ نَجَّاهُ مِنَ الْقَوْمِ الضَّالِّينَ!
يَا مَنْ نَجَّى هُوداً مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ!
يَا مَنْ نَجَّى إِبْرَاهِيمَ مِنَ الْقَوْمِ الْجَاهِلِينَ!
يَا مَنْ نَجَّى مُوسَى مِنَ الْقَوْمِ الطَّاغِينَ!
يَا مَنْ نَجَّى صَالِحاً مِنَ الْقَوْمِ الْجَبَّارِينَ!
يَا مَنْ نَجَّى دَاوُدَ مِنَ الْقَوْمِ الْمُعْتَدِينَ!
يَا مَنْ نَجَّى سُلَيْمَانَ مِنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ!
يَا مَنْ نَجَّى يَعْقُوبَ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ!
يَا مَنْ نَجَّى يُوسُفَ مِنَ الْقَوْمِ الْبَاغِينَ وَ آثَرَهُ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ!
يَا مَنْ جَمَعَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ أَهْلِهِ وَ جَعَلَهُ مِنَ الْعَالِينَ!
يَا مَنْ نَجَّى نَبِيَّهُ عِيسَى مِنَ الْقَوْمِ الْمُفْسِدِينَ!
يَا مَنْ نَجَّى مُحَمَّداً رَسُولَهُ خَيْرَ النَّبِيِّينَ مِنَ الْقَوْمِ الْمُكَذِّبِينَ وَ نَصَرَهُ عَلَى أَحْزَابِ الْمُشْرِكِينَ بِفَضْلِهِ وَ رَحْمَتِهِ إِنَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ
ای کسی که محمد را از استهزا کنندگان کفایت کردی!
ای کسی که نوح را کفایت کردی و از قوم گمراه نجات دادی!
ای کسی که هود را از قوم ظالم نجات دادی!
ای کسی که ابراهیم را از قوم جاهل نجات دادی!
ای کسی که موسی را از قوم طغیانگر نجات دادی!
ای کسی که صالح را از قوم جبار نجات دادی!
ای کسی که داوود را از قوم تجاوزکار نجات دادی!
ای کسی که سلیمان را از قوم فاسق نجات دادی!
ای کسی که یعقوب را از گرفتاری عظیم نجات دادی!
ای کسی که یوسف را از قوم ستمگر نجات دادی و بر آنان برتری بخشیدی!
ای کسی که او را با اهلش جمع کردی و از شامخین قرار دادی!
ای کسی که پیامبرش عیسی را از قوم مفسد نجات دادی!
ای کسی که محمد، رسولش، بهترین پیامبران را از قوم تکذیب کننده نجات داد و او را به فضل و رحمتش بر احزاب مشرکین پیروز کرد. همانا او ولیّ مومنان است. آمین، ای پروردگار جهانیان.
«ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ وَ أَنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ؛ أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ سَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ»
زيرا آنان دوست داشتن زندگى دنيا را بر آخرت برترى دادند و اينكه خدا گروه كافران را هدايت نمىكند. آنان كسانىاند كه خدا بر دلها و گوش و ديدگانشان مُهر نهاده و آنان خود غافلانند. (نحل/107-108)
«وَ إِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَيْنَكَ وَ بَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجاباً مَسْتُوراً؛ وَ جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى أَدْبارِهِمْ نُفُوراً»
و چون قرآن بخوانى، ميان تو و كسانى كه به آخرت ايمان ندارند پردهاى پوشيده قرار مىدهيم. و بر دلهايشان پوششها مىنهيم تا آن را نفهمند و در گوشهايشان سنگينى‌ای؛ و چون در قرآن پروردگار خود را به يگانگى ياد كنى با نفرت پشت مىكنند. (اسراء/۴۵-46)
«فَضَلُّوا فَلا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلًا»
و گمراه شدند در نتيجه نمىتوانند راهى بيابند. (اسراء/۴۸ و فرقان/9)
«وَ مَنْ يُضْلِلْ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً»
و هر كه را خدا گمراه کند، هرگز براى او ولیّ راهبری نخواهى يافت. (کهف/17)
«وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا»
و اطاعت مكن از آن كس كه قلبش را از ياد خود غافل ساختهايم. (کهف/28)
«وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْها وَ نَسِيَ ما قَدَّمَتْ يَداهُ إِنَّا جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدى فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذاً أَبَداً»
و كيست ستمكارتر از آن كس كه به آيات پروردگارش تذکر داده شد، ولی از آن روى برتافت، و آنچه از پیش فرستاد را فراموش كرد؟ ما بر دلهاى آنان پوششهايى قرار داديم تا آن را درنيابند و در گوشهايشان سنگينى‌ای. و اگر آنها را به سوى هدايت فراخوانى باز هرگز به راه نخواهند آمد. (کهف/۵۷)
«الَّذِينَ كانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِي غِطاءٍ عَنْ ذِكْرِي وَ كانُوا لا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعاً»
كسانى كه چشمان [بصيرت] شان از ياد من در پرده بود، و توانايى شنيدن [حق] نداشتند. (کهف/101)
«فَضَرَبْنا عَلَى آذانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَداً»
پس در آن غار، ساليانى چند بر گوشهايشان [پرده] زديم. (کهف/11)
«وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ»
ليكن دلهايى كه در سينههاست كور است. (حج/46)
اللَّهُمَّ أَعْمِ عَنِّي قُلُوبَ أَعْدَائِي وَ كُلِّ مَنْ يَبْغِينِي بِسُوءٍ،
ضَرَبْتُ بَيْنِي وَ بَيْنَ أَعْدَائِي:
حِجَابَ الْحَمْدِ وَ آيَةِ الْكُرْسِيِّ،
وَ سِتْرَ «الم ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ»،
وَ كِفَايَةَ «الم اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ»،
وَ حِفْظَ «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ»،
وَ عِزَّ «المص»،
وَ سُورَ «الم»،
وَ مَنْعَ «المر»،
وَ دَفْعَ «الر»،
وَ حِيَاطَةَ «كهيعص»،
وَ رِفْعَةَ «طه»،
وَ عُلُوَّ «طس»،
وَ فَلَاحَ «يس وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ»،
وَ عُلُوَّ الْحَوَامِيمِ،
وَ كَنَفَ «حم عسق»،
وَ بَرَكَةَ «تَبَارَكَ»،
وَ بُرْهَانَ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»،
وَ حِرْزَ الْمُعَوِّذَتَيْنِ،
وَ أَمَانَ «إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ»
ای خدای مهربان، دل‌های دشمنانم و همه کسانی را که درصددند به من ضرر برسانند از من کور کن.
میان خود و دشمنانم زدم:
حجابی از [سوره] حمد و آیه کرسی،
و ستر و پوششِ «الم ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ» (بقره/۱-2)
و کفایتِ «الم اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ» (آل‌عمران/۱-2)
و حفاظتِ «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ» (بقره/۲۵۷)
و عزت «المص»
و حصار «الم»
و ممانعت «المر»
و دفع کردن «الر»
و احاطه «کهیعص»
و رفعتِ «طه»
و علوّ «طس»
و رستگاری «يس وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ»
و علو حواميم [سوره‌هایی که با «حم» شروع می‌شوند]
و پناه «حم عسق»
و برکت [سوره] «تبارک»
و برهان «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»
و حرز معوذتین [= سوره‌های فلق و ناس]
و امان «إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ»
حُلْتُ بِذَلِكَ بَيْنِي وَ بَيْنَ أَعْدَائِي وَ ضَرَبْتُ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ سُوراً مِنْ عِزِّ اللَّهِ وَ حِجَابِ الْقُرْآنِ وَ عَزَائِمِ الْآيَاتِ الْمُحْكَمَاتِ وَ الْأَسْمَاءِ الْحُسْنَى الْبَيِّنَاتِ وَ الْحُجَجِ الْبَالِغَاتِ
با این میان خود و دشمنانم حایل شدم و میان خود و آنان حصاری از عزّت خداوند، و حجاب قرآن، و عزیمت‌های آیات محکم و اسماء حسنای آشکار و حجّت‌های کامل.
شَاهَتِ الْوُجُوهُ «فَغُلِبُوا هُنالِكَ وَ انْقَلَبُوا صاغِرِينَ»
چهره‌های زشت شد «پس در آنجا مغلوب شدند و خوار و شكستخورده گشتند» (اعراف/۱۱۹)
«بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ»
بلكه حق را بر باطل فرو مىافكنيم، پس آن را در هم مىشكند، و بناگاه آن نابود مىگردد. (انبیاء/18)
«وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ تَرْهَقُها قَتَرَةٌ»
و در آن روز، چهرههايى است كه بر آنها غبار نشسته، [و] آنها را تاريكى پوشانده است (عبس/۴۰-41)
«صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَرْجِعُونَ»
كرند، لالند، كورند بنا بر اين به راه نمىآيند. (بقره/۱۸)
«فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»
و به زودى خداوند [شر] آنان را از تو كفايت خواهد كرد، كه او شنواى داناست. (بقره/137)
«وَ لا يَزالُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ»
و كسانى كه كفر ورزيدهاند، همواره از آن در ترديدند. (حج/۵۵)
«الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ ساهُونَ»
آنان که در گردابی غافل‌اند. (ذاریات/11)
«بَلْ قُلُوبُهُمْ فِي غَمْرَةٍ مِنْ هذا»
بلکه آنان در گردابی [غافل و بی‌خبر] از این [حقیقت] است. (مومنون/۶۳).
«إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ عَنِ الصِّراطِ لَناكِبُونَ»
و به راستى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند، از راه [درست] سخت منحرفند. (مومنون/74)
اللَّهُمَّ يَا فَعَّالًا لِمَا يُرِيدُ، أَزِلْ عَنِّي مَنْ يُرِيدُنِي بِسُوءٍ، يَا ذَا النِّعَمِ الَّتِي لَا تُحْصَى، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
خدایا! ای آنکه «هر چه بخواهد انجام می‌دهد» (هود/۱۰۷؛ بروج/۱۶)، نابود کن هرکسی که برای من بدی‌ای می‌خواهد، ای دارای نعمتهای بی‌شمار، ای مهربان‌ترین مهربانان
«أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراها وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ»
يا مانند ظلمت‌هایی كه در دريايى ژرف است كه موجى آن را مىپوشاند، روى آن موجى، و بالاى آن ابرى. ظلمت‌هایی كه بعضى بر روى بعضى قرار گرفته است. هر گاه دستش را بيرون آورد، به زحمت آن را مىبيند، و خدا به هر كس نورى نداده باشد او را هيچ نورى نخواهد بود. (نور/40)
«فَضَلُّوا فَلا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلًا»
و گمراه شدند در نتيجه نمىتوانند راهى بيابند. (اسراء/۴۸ و فرقان/9)
«أُولئِكَ شَرٌّ مَكاناً وَ أَضَلُّ عَنْ سَواءِ السَّبِيلِ»
اينان از نظر منزلت، بدتر، و از راه راست گمراهترند. (مائده/60)
«أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا»
يا گمان دارى كه بيشترشان مىشنوند يا مىانديشند؟ آنان جز مانند چارپایان نيستند، بلكه گمراهترند. (فرقان/44)
يَا مَنْ جَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ «بَرْزَخاً وَ حِجْراً مَحْجُورا»ً۲ اجْعَلْ بَيْنِي وَ بَيْنَ أَعْدَائِي بَرْزَخاً وَ حِجْراً مَحْجُوراً وَ سِتْراً مَنِيعاً
ای کسی که میان دو دریا، برزخی و دیواری استوار قرار دادی» (فرقان/53)، میان من و دشمنانم نیز برزخی و دیواری استوار و پرده‌ای بشدت بازدارنده قرار ده.
يَا رَبِّ يَا ذَا الْقُوَّةِ الْمَتِينَ
پروردگارا، ای تواناى نيرومند
«إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ»
در حقيقت آنها از شنيدن، معزول [و محروم] اند. (شعراء/212)
«فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لا يَهْتَدُونَ»
[شیطان] آنان را از راه [راست] بازداشته، در نتيجه [به حق] راه نمی‌یابند. (نمل/24)
«وَ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواهُ بِغَيْرِ هُدىً مِنَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»
و كيست گمراهتر از آنكه بدون هدایتی از جانب خدا از هوسش پيروى كند؟ بىترديد خدا مردم ستمگر را هدایت نمىكند. (قصص/50)
«فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْباءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لا يَتَساءَلُونَ»
پس در آن روز اخبار بر ايشان پوشيده گردد، پس [حتی] از يكديگر نمی‌پرسند. (قصص/66)
بِحَقِّ آيَةِ الْحَمْدِ الْمَكْتُوبَةِ عَلَى حِجَابِ النُّورِ «لا إِلهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْحَمْدُ فِي الْأُولى وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُ الْحُكْمُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»
به حق آیه حمد که بر حجاب نور نوشته شده «معبودى جز او نيست. ستايش از آن اوست در آغاز و انجام، و حکم از آن او است و به سوى او بازگردانيده مىشويد. (قصص/70)
«إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثاً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بِأَمْرِهِ أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ»
در حقيقت، پروردگار شما آن خدايى است كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد سپس بر عرش استيلا يافت. روز را به شب- كه شتابان آن را مىطلبد- مىپوشاند، و [نيز] خورشيد و ماه و ستارگان را كه مسخر به امر اویند. آگاه باش كه خلق و امر از آنِ اوست. تبارک است خدا پروردگار جهانيان. (اعراف/54)
«ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ؛ وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ»
پروردگار خود را به زارى و نهانى بخوانيد كه او از حد گذرندگان را دوست نمىدارد. و در زمين پس از اصلاح آن فساد مكنيد، و با بيم و اميد او را بخوانيد كه رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است. (اعراف/55-56)
بِحَقِّ السُّورَةِ الْمَكْتُوبَةِ عَلَى السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَ عَلَى الْأَرَضِينَ السَّبْعِ: «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ»
به حق سوره‌ای که بر آسمانها هفتگانه و زمین‌های هفتگانه نوشته شده: بگو: «او خدايى است يكتا، خداى صمد. نه كس را زاده، نه زاييده از كَس، و او را هيچ همتايى نباشد.» (توحید/۱-4)
يَا مَالِكُ يَا غَفُورُ اصْرِفْ عَنَّا كُلَّ مَحْذُورٍ
ای صاحب اختیار! ای بسیار آمرزنده! هر امر محذور و ناخوشایندی را از ما برگردان
«فَمَنْ يَهْدِي مَنْ أَضَلَّ اللَّهُ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ»
پس چه كسى هدايت مىكند آن كس را كه خدا گمراه كرده؟ و براى آنان ياورانى نخواهد بود. (روم/29)
«وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ»
و هر كه را خدا گمراه گرداند برايش راهبرى نيست. (رعد/۳۳؛ زمر/۲۳ و 36؛ غافر/۳۳)
«أُولئِكَ فِي ضَلالٍ بَعِيدٍ»
آنان در گمراهى دور و درازى هستند. (ابراهیم/3)
«وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَ يَفْعَلُ اللَّهُ ما يَشاءُ»
و خداوند ستمگران را گمراه گرداند و خدا هر چه بخواهد انجام مىدهد. (ابراهیم/27)
«لا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ وَ أَفْئِدَتُهُمْ هَواءٌ»
ه و چشم بر هم نمىزنند و [از وحشت] دلهايشان خالی است. (ابراهیم/43)
«لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ»
به جان تو سوگند، كه آنان در مستى خود سرگردان بودند. (حجر/72)
اللَّهُمَّ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِيِّينَ اكْفِنَا كُلَّ مَحْذُورٍ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ، يَا مَنْ كَفَى مُحَمَّداً الْمُسْتَهْزِءِينَ
خدایا! به حق محمد خاتم پیامبران! هر امر محذور و ناخوشایندی را از ما کفایت کن ای مهربان‌ترین مهربانان. ای کسی که محمد را از استهزا کنندگان کفایت کردی!
«كَذلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى قُلُوبِ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ»
اين گونه، خدا بر دلهاى كسانى كه نمىدانند مُهر مىنهد. (روم/59)
«وَ حِيلَ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ ما يَشْتَهُونَ كَما فُعِلَ بِأَشْياعِهِمْ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كانُوا فِي شَكٍّ مُرِيبٍ»
و ميان آنان و ميان آنچه مىخواستند حايلى قرار مىگيرد همان گونه كه از ديرباز با امثال ايشان چنين رفت، همانا آنها در دودلىِ سختى بودند. (سبأ/54)
« وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى لا يَسْمَعُوا وَ تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ»
و اگر آنها را به هدايت فراخوانيد، نمىشنوند، و آنها را مىبينى كه به سوى تو مىنگرند در حالى كه نمىبينند. (اعراف/198)
«فَهِيَ إِلَى الْأَذْقانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ؛ وَ جَعَلْنا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا يُبْصِرُونَ»
[همانا در گردنهايشان غلهايى قرار دادهايم كه] تا چانههاى آنها كشيده شده پس سرهايشان رو به بالا مانده است؛ و فراروى آنها سدّى و پشت سرشان سدّى نهاده و پردهاى بر [چشمان] آنان فرو گستردهايم، در نتيجه نمىتوانند ببينند. (یس/۸-۹)
«وَ لَوْ نَشاءُ لَطَمَسْنا عَلى أَعْيُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّراطَ فَأَنَّى يُبْصِرُونَ»
و اگر بخواهيم، هرآينه فروغ از ديدگانشان مىگرفتيم، پس [اگر می‌توانند] در راه بر هم پيشى جویند، ولى از كجا ببينند؟ (یس/66)
«إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ»
همانا خداوند كسى را كه اسرافكار و دروغپرداز است هدايت نمىكند (غافر/۲۸)
«كَذلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ»
اين گونه، خدا بر دل هر متكبّر و زورگويى مُهر مىنهد. (غافر/35)
«وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ»
و هر كه را خدا گمراه گرداند برايش راهبرى نيست. (رعد/۳۳؛ زمر/۲۳ و 36؛ غافر/۳۳)
«فَأَعْرَضَ أَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لا يَسْمَعُونَ؛ وَ قالُوا قُلُوبُنا فِي أَكِنَّةٍ مِمَّا تَدْعُونا إِلَيْهِ وَ فِي آذانِنا وَقْرٌ» «وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى»
پس بيشتر آنان رويگردان شدند، در نتيجه [چيزى را] نمىشنوند. و گفتند: دلهاى ما از آنچه ما را به سوى آن مىخوانى سخت محجوب و مهجور است. و در گوشهاى ما سنگينى‌ای است (فصلت/4-۵) و اين [كتاب] بر آنها كور و نامفهوم است (فصلت/۴۴)
«أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ وَ أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى عِلْمٍ وَ خَتَمَ عَلى سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَعَلَ عَلى بَصَرِهِ غِشاوَةً فَمَنْ يَهْدِيهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ»
پس آيا ديدى كسى را كه هوای [نفس] خويش را معبود خود قرار داده و خدا او را دانسته گمراه گردانيده و بر گوش او و دلش مُهر زده و بر ديدهاش پرده نهاده است؟ آيا پس از خدا چه كسى او را هدايت خواهد كرد؟ آيا متذکر نمی‌شوید؟ (جاثیه/23)
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِالْآيَةِ الَّتِي أَمَرْتَ عَبْدَكَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَنْ يَدْعُوَ بِهَا فَاسْتَجَبْتَ لَهُ وَ أَحْيَا الْمَوْتَى وَ أَبْرَأَ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِكَ وَ نَبَّأَ بِالْغَيْبِ مِنْ إِلْهَامِكَ وَ بِفَضْلِكَ وَ رَأْفَتِكَ وَ رَحْمَتِكَ فَلَكَ «الْحَمْدُ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ رَبِّ الْعالَمِينَ وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» حُلْ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ أَعْدَائِنَا وَ انْصُرْنَا عَلَيْهِمْ يَا سَيِّدَنَا وَ مَوْلَانَا
خدایا! در تو درخواست می‌کنم به حق آن آیه‌ای که به بنده‌ات عیسی بن مریم امر فرمودی که با آن دعا کند، پس دعایش را استجابت کردی، و مردگان را زنده کرد، و نابيناى مادرزاد و پي را به اذن تو شفا داد، و با الهام تو و به فضل و رأفت و رحمتت از غیب خبر داد، پس از آن تو است «سپاس، پروردگار آسمانها و پروردگار زمين، پروردگار جهانيان. و در آسمانها و زمين، بزرگى از آن اوست، و اوست شكستناپذير سنجيدهكار. (جاثیه/۳۶-37) بین ما و دشمنانمان حائلی قرار بده و ما را بر آنها پیروز گردان، ای سید و مولای ما.
فَ«طُبِعَ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ»
پس بر دل‌هایشان مهر زده شده است، پس نمی‌فهمند (توبه/۸۷)
«أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ»
اينانند كه خدا بر دلهايشان مُهر نهاد و از هوای [نفس] خود پيروى كردند. (محمد/16)
«قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ؛ الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ ساهُونَ»
مرگ بر دروغپردازان؛ آنان که در گردابی غافل‌اند. (ذاریات/10-11)
«فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ»
آن گاه ميان آنها ديوارى زده مىشود (حدید/۱۳)
«إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ ... وَ لكِنَّ الْمُنافِقِينَ لا يَفْقَهُونَ»
همانا خداوند جماعت فاسقان را راهنمايى نمىكند... ولى منافقان درنمىيابند. (منافقون/6-7)
«قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ واجِفَةٌ أَبْصارُها خاشِعَةٌ»
در آن روز، دلهايى سخت هراسانند. ديدگان آنها فروافتاده. (نازعات/۸-9)
وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ»
و در آن روز، چهرههايى است كه بر آنها غبار نشسته (عبس/۴۰)
«كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ»
نه چنين است، بلكه آنچه مرتكب مىشدند زنگار بر دلهايشان بسته است. (مطففین/14)
«أَ لَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ»
«آیا ترفندشان را به بیراهه نکشاند؟» (فیل/۲)
اللَّهُمَّ يَا مَنْ كَفَى أَهْلَ حَرَمِهِ الْفِيلَ اكْفِنَا كَيْدَ أَعْدَائِنَا بِسِتْرِكَ لَنَا وَ اسْتُرْنَا بِحِجَابِكَ الْحَصِينِ الْمَنِيعِ الْحَسَنِ الْجَمِيلِ وَ جُدْ بِحِلْمِكَ عَلَى جَهْلِي وَ بِغِنَاكَ عَلَى فَقْرِي وَ بِعَفْوِكَ عَلَى خَطِيئَتِي «إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»
بار خدایا، ای کسی که اهل حرم را از فیل کفایت کردی، ما را از نیرنگ دشمنانمان به پوشش خود در امان بدار و ما را در حجاب محکم، استوار، نیکو و زیبای خودت بپوشان و با حلمت نادانی مرا، با بی‌نیازی‌ات فقر مرا، و با عفوت گناهم را دربربگیر. «همانا تو بر هر چیزی توانایی». (آل عمران/۲۶)
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْعَلْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ لَا تَفْعَلْ بِي مَا أَنَا أَهْلُهُ وَ اسْتَجِبْ دُعَائِي يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ آمِينَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِين
بار خدایا، بر محمد و آل محمد درود فرست و با من چنانکه سزاوارِ آن تو هستی رفتار کن و با من چنانکه سزاوارِ آن من نیستم رفتار مکن و دعای مرا مستجاب کن، ای مهربان‌ترین مهربانان. آمین، و «ستايش خدا را كه پروردگار جهانيان است» (فاتحه/۱)
بحار الأنوار، ج84، ص۱۱-18۳
۲) از امیرالمومنین ع روایت شده که فرمودند:
چه‌بسا معرفتی که به گمراه کردن منجر شود.
عيون الحكم و المواعظ (لليثي)، ص265؛ تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص95
قال أمیرالمؤمنین علیه‌السلام:
رُبَّ مَعْرِفَةٍ أَدَّتْ إِلَى تَضْلِيلٍ.